"Czas, który oddziela inny czas, z czasem staje się teraźniejszością".
2008/10/01
2007/09/29
Ostatnie dni wakacji

Wakacje się kończą, a na moim blogu ciągle pusto. Już w poniedziałek zaczną się zajęcia, a z nimi cały ten zgiełk: mnóstwo biegania, załatwiania etc. Ale może to tak jest, że im więcej na głowie, tym lepiej umie się wszystko zorganizować? Mam nadzieję, bo niekiedy mam wrażenie, że czas przecieka mi między palcami. Ale jak spadną na mnie zajęcia i wszystkie inne obowiązki, poradzę sobie i na pewno znajdę jeszcze czas na dodanie czegoś od czasu do czasu na blogu. Wierzę w to dzięki Tobie.
Ale ponieważ jeszcze wakacje, to dodaję ostatnie wakacyjne zdjęcie – pamiątkę z cudownej wycieczki zorganizowanej spontanicznie, ale bardzo udanej. Każdy dorzucił jakiś punkt wycieczki i zrobiła się z tego świetna wyprawa. Najbardziej będę chyba pamiętać jazdę po Krakowie – niesamowite przeżycia! Już nie mogę się doczekać powtórki.
2007/08/30
Wakacyjnie

Ach, wakacje... Wypoczywają wszyscy i wszystko. Nawet mój blog zorganizował sobie urlop. Ale jeden wpis w miesiącu musi się pojawić. Wpis wakacyjny. A jak wakacje, to oczywiście morze, a nad morzem moje ukochane mewy. W czasie kolonii w Trójmieście fotografowałam je, kiedy tylko mogłam. Mam więc zdjęcia mew lecących, spacerujących po piasku, siedzących, pływających, wypoczywających na molo etc. etc. Kolonie minęły bardzo szybko. Zostały po nich cudowne wspomnienia, mnóstwo zdjęć i tęsknota za morzem, plażą, za mewami, a przede wszystkim za nocnymi rozmowami bez końca.
2007/07/12
O Nim
Piękna, zgrabna i powabna. Taka właśnie była. I mądra. Ideał? Ideał jest zimny i niedostępny. Jak posąg. Ona była czuła, delikatna i wrażliwa. Wspominając jedno ze spotkań pomyślał o niej: Anioł. Uśmiechnął się lekko. To najlepsze określenie. Było w niej coś nieziemskiego. Nie mógł zrozumieć, skąd czerpała radość i siły do życia. Zawsze witała go uśmiechem i gotowa była zrobić wszystko, by go pocieszyć, by zaleczyć rany po kolejnym upadku, po kolejnej walce z codziennością. Znała jakieś magiczne sposoby, dzięki którym spływał na niego spokój, sposoby na przywołanie kojącego snu.
Jak mógł pomyśleć, że ta cudowna kobieta, ten Anioł zwróci na niego uwagę? Właśnie na niego. To niemożliwe. Zasługiwała na kogoś wspaniałego. A przynajmniej na jakiegoś dobrego faceta. Nie pasował do niej ktoś tak poraniony, jak on. Bo kim on był? Jeśli Aniołem, to tylko upadłym.
Przecież nie mógł wymagać, by zawsze była przy nim. Ciągnąłby ją za sobą. W dół. Tylko w dół. Nie chciał tego. Za bardzo… kochał ją? Nie zastanawiał się wcześniej, jak nazwać to uczucie. Może faktycznie to miłość? Na pewno była dla niego ważna. Bardzo. Dlatego wyjechał.
I może kiedyś zarzuci mu, że odebrał jej siebie, że pozbawił ją szans na szczęście, że zdecydował za nich oboje. Jak wyglądałoby dalsze życie, gdyby został, gdyby jednak byli ze sobą? Może by ją zniszczył, może zginęliby razem. A może nie… Przez krótką chwilę zobaczył ją przepełnioną radością na jego widok. Ale zaraz potem pojawił się inny obraz: ona płacząca. Płacząca z jego powodu. Nie! Nie może wrócić. Jego myśli i uczucia nie są teraz ważne. Ona nie może cierpieć. I nie będzie cierpiała bez niego. Nie będzie?
2007/06/25
O Niej
Miłość? Przy pierwszym spotkaniu nie było gromów, trzęsienia ziemi, motylków w brzuchu. Było jednak coś niezwykłego. Poczuła, że może mu zaufać. Nie myślała, że powinna się zachować właśnie tak albo tak, że tego nie może zrobić. Po raz pierwszy w czyjejś obecności nie była spętana przez nieśmiałość. I jeszcze coś. W dziwny sposób obudził w niej radość. Wystarczyło słowo, gest, a wiedziała, że wszystko będzie dobrze. Nie wierzyła czy miała nadzieję. WIEDZIAŁA.
Bez niego czuła, że świat ją osacza i niszczy. Na niego otoczenie też działało destruktywnie. Powoli go zabijało. Razem jednak mogli stawić temu czoła. Zbudowaliby świat zupełnie inny od tego, który znali; taki, w którym mogliby żyć, w którym być może odnaleźliby szczęście. Wierzyła w to tak mocno, że nie potrafiła sobie wyobrazić życia bez niego. Przecież to nie miałoby sensu. Cała misterna konstrukcja, którą by stworzyła, kolejny raz runęłaby jej na głowę. Kolejny? Tak, próbowała już zapomnieć o tym, że tylko on potrafił wywołać uśmiech na jej twarzy samą obecnością, jednym słowem; że tylko on sprawiał, iż przez chwilę nie pamiętała o bólu, o ranach, które zadawano jej codziennie; że jedynie przy nim miała siłę podjąć walkę o każdy dzień, każdą chwilę. Nigdy się nie udało. Po każdej kolejnej klęsce zasypiała zapłakana.
2007/05/31
Znowu
- W porządku - odpowiadam
A serce wyrywa się i krzyczy: Nieprawda! Od dawna nie jest w porządku. To tak bardzo boli, że nie daję już sobie rady. Przytul mnie i powiedz, że wiesz, że wszystko będzie dobrze, bo przejdziemy przez to razem.
Spieszysz się, oczywiście. Masz pełno spraw, obowiązków. Wiem. Ale przez to wcale nie jest mi lżej. Znowu zostaję sama. Z bólem. I z dobrą miną do złej gry.